KAR TANESİNE SAKLANMIŞ KİBRİTÇİ KIZ..!

Oysa ne çok severdim karı..
Kış gelse de karlar yağsa diye çırpınmalarımı
Çılgın gibi yağan taneleri yakalamak için 
Delice zıplamalarımı..
İki katlıydı evimiz bahçe içinde
Üst katta dedemler alt katta biz.. 
Hep hareketliydim 
Hep heyecanlı
İçimde çocukluğumun 
İçime sığmaz çığlıkları...
Dedemin bahçede sıralayıp dizdiği odunları
Kaçırırken Meryem Teyzelere
Anlamasınlar diye arkadan öne yaptığım kaydırmaları...
Karla aramız çok iyiydi
Taki ilkokulda tanıştığım
Kibritçi kız la uyumaya başlayıncaya kadar...
Zaten yanlış yazmıştı yazar o hikayeyi
Hiç çocuklar ölür müydü
Anneleri onları bırakır mıydı
Ben hiç öldürmedim kibritçi kızı
Hep akşam sıcak eve getirdim 
Arkadaş oldum onunla
Hatta hatta dedemin terasa da yaptığı
Küçük kulübeye taşıdım onları..
Ama gerçek benim hayallerim gibi değildi
Büyüdükçe anladım
Kibritçi kızın gerçekten öldüğünü...
Ve ne çok kibritçi kız olduğunu...
Yağan her kar tanesiyle tekrar dünyaya düştüğünü...
Şimdi karı hiç sevmiyorum.
Hiç yağmasın istiyorum...
Hiç soğuk olmasın..
Her zaman sıcak, her zaman yaz...
Üşümesin çocuklar
Üşümesin sokaklar
Üşemesin ki 
Kibritçi kız donmasın...
Üşümesin ki 
Meryem teyze gibi kimsesizler odunsuz kalmasın...
Saatte dokuz a geldi
Bizim sitenin çöp boşaltma vakti...
Birazdan gelir mavi papaklı kız
Elinde siyah torbası...
Isınması zor ama bir şekilde doyması kolay..
Her ne kadar karar vermesemde erkek mi kız mı diye
Aylardır tanıyorum o mavi papaklıyı
Acaba çocukluğumda ki kibritçi kız mı diyorum...
İşte bu yüzden ben 
Şimdi karlar düştükçe sevinemiyorum...
Birden çöp konteynırının yanında 
Lambalara bakan 
Sıcak bir evi hayal eden 
Mavi papaklı çocuk oluyorum...
Kaç tane senden var acaba diyorum..
Kaç tane..!
Karlar düşüyor 
Düşüyor
Düşüyor
Düşüyor 
Ve ben bu çaresizlikle 
Bir başka 
Üşüyorum...